آكروپل واژه يوناني است كه به بلندترين منطقه شهر گفته مي‌شود. اين بخش از تپه هاي باستاني بالاترين نقطه اين اراضي است. در اين تپه آثار سكونت از زمان هاي گذشته به خصوص ايلاميان و قبل از آن ديده مي شود. در اين تپه حدود 27 لايه يا طبقه ديده شده كه نشان دهنده‌ي اين است كه اين تپه 27 بار دستخوش دگرگوني شده و از طبقات اسلامي، ساساني، اشكاني، سلوكي، هخامنشي و ايلامي و قبل از آن تشكيل شده.

 مجسمه معروف ملكه ناميراستون، لوح قانون نامه حمورابي و ليوان مشهور سفالي شوش به رنگ نخودي و نقش بزكوهي، چند قطعه از ستونهاي سنگي دوران ما قبل هخامنشيان وتعداد زيادي آثار منقوش به خط ميخي از مهم‌ترين آثار بدست‌آمده از تپه آكروپل است.

 پس از انكه آلات و ادوات مربوط به تمدن هاي عصر هخامنشي وما قبل آن در اين حوالي كشف شد قلعه اي بر قله تپه ها ساخته شد ، كه پس از مدتي به محل نگهداري آثار كشف شده قلعه اختصاص يافت .

هواي شوش گرم و خشك است. در مركز اين شهرستان بيش ترين درجه حرارت در تابستان ها 53 درجه بالاي صفر و كم ترين آن در زمستان ها يك درجه بالاي صفر است. ميزان باران ساليانه اين مركز به طور متوسط 250 ميلي متر است. اين شهرستان در جلگه خوزستان قرار گرفته است و هيچ گونه ناهمواري در آن مشاهده نمي شود به طور كلي اين شهرستان يك دست دشتي و هموار است. منابع آبي شهرستان شوش را رودخانه ها تشكيل ميدهند رودخانه مشهور كرخه كه به نام گاماسياب از دامنه هاي الوند سرچشمه گرفته و در لرستان موسوم به رود سيمره مي شود در خوزستان معروف به كرخه بوده و از شمال به جنوب شهرستان شوش جريان يافته و در انتها به باتلاق هورالعظيم وارد مي شود. 

درختان گز، كنار و كهور عمده ترين پوشش گياهي اين منطقه را تشكيل مي دهند. هم چنين گياهان مرتعي براي چراي دام موجود است. روباه، شغال، گرگ، گراز، آهو، كفتار، دراج، كبك، قرقاول، غاز و مرغابي از جمله جانوران اين شهرستان به شمار مي روند.

شغل بيشترمردم شهرستان شوش كشاورزي است. محصول عمده اين شهرستان گندم، جو، كنجد و حبوبات مي باشد. نهرهاي متعددي كه از رود شاوور جدا مي شوند به مصرف كشاورزي مي رسند. دامداري پس از كشاورزي اصلي ترين شغل مردم ناحيه بوده و انواع فرآورده هاي دامي و لبني از توليدات اين بخش محسوب مي گردد.

نام باستاني شوش يا دشت سوسيانا «سوس» بود كه بعد تبديل به شوش شد. برخي شوش را به معناي خوب و خوش دانسته اند. نام شهر شوش به يوناني «سوساي» بوده و در تورات و قاموس كتاب مقدس آمده است که شوش يا شوشيان در عبري به معناي زنبق است. در شهر شوش  تپه هايي به چشم مي خورد كه نشانه وجود 5000 سال تمدن بشري در اين ناحيه مي باشد. تپه هاي باستاني مساحتي نزديک به 400 هكتار را در بر گرفته كه مجموعا 4 نقطه مهم «آكروپل»، «آپادانا»، « شهرشاهي»، شهر «صنعت گران»( پيشه وران ) را تشكيل مي دهند.

شوش از اوايل هزاره چهارم پيش از ميلاد تا اوايل دوره اسلامي به صورت يكي از مهم‌ترين شهرهاي تاريخ بشر درآمده است. اين شهر يكي از مراكز مهم منطقه جنوب باختري و جنوب ايران بود كه تا دوران عيلامي شهر شوش به عنوان پايتخت و نيز پايتخت زمستاني هخامنشيان، پيش از احداث تخت جمشيد محسوب مي شد كه بعد از سقوط آنان به تدريج از رونق افتاد و به شهر كوچكي در كنار بارگاه دانيال نبي تبديل شد. شهر شوش با حمله مغول ها رو به ويراني نهاد.

آكروپل، شهر شاهي، آپادانا، شهر پيشه وران، قلعه دمورگان، آرامگاه دانيال نبي، كاخ شائور و شهر باستاني چغازنبيل و موزه شوش از مهم ترين ديدني هاي تاريخي و باستاني شهرستان شوش به شمار مي روند. محوطه باستاني هفت تپه حدود 15 كيلومتري جنوب خاوري شهر شوش واقع شده و همان‌طور كه از نام آن پيداست از تپه هاي متعددي تشكيل شده است. در تاريخ آمده بين شوش و چغازنبيل مكان مقدسي وجود داشته كه احتمالا هفت تپه امروز است.